تصور این موضوع که فردی که دوستش داریم و به او وابستگی احساسی داریم، درد می کشد، سخت و طاقت فرسا می باشد و موجب می شود تا دچار آشفتگی ذهنی شویم. صحبت کردن در مورد این مسئله، نیاز به حساسیت بسیاری دارد و مکالمه باید با احتیاط و با رعایت یکسری اصول پیش برود، تا به ارتباطی شفا بخش تبدیل شود. اینکه صرفا به شخصی بگوییم نگران او هستیم، نه تنها کمک کننده نیست، بلکه گاهی اوقات می تواند آسیب زننده و موجب دوری نیز بشود. قابل درک است که شما دوست دارید تا نگرانی خود را بیان کنید، اما چطور باید اینکار را انجام دهید؟ در این مورد باید ها و نباید هایی وجود دارند که در ادامه به آنها خواهیم پرداخت. اگر والدی هستید که نگران فرزند خود می باشد یا مردی که نگران بی حوصلگی همسر خود است و یا حتی فرزندی که نگران والد ناراحت خود می باشد، این مقاله و نکاتش، همان چیزی است که بهتر است بخوانید تا بدانید چطور باید همراهی و همدلی خود را به شخص دوست داشتنی زندگی خود ابراز کنید.
صبور و مثبت باشید:
فارغ از اینکه چقدر نگران هستید، باید مکالمه را با آرامش پیش ببرید. آرامش کلام و زبان بدن مثبت، نیازمند تمرین است و کلیدِ طلایی، برای داشتن یک مکالمه ی خوب می باشند. طبق تحقیقات، باز بودن و فعالانه گوش دادن به فردی که نگران او هستید، می تواند تعیین کننده ی ادامه ی گفت و گو یا قطع آن باشد. آهسته و واضح صحبت کنید و تماس چشمی برقرار کنید چرا که همه این موارد نشان می دهند که هشیار و آگاه هستید و با تمام وجود در حال شنیدن هستید.
بپرس، نگو!
ممکن است فکر کنید همه چیز را میدانید، اما واقعیت این است که انسان ها هر چقدر هم که به یکدیگر نزدیک باشند، دارای جهان بینی های متفاوتی هستند و این یعنی ما همه چیز را نمیدانیم. از آنجایی که نمیدانیم واقعیت چیست، بهترین راه “پرسیدن” است. برای مثال میتوانید بگویید: من یه مدتی هست که نگرانتم، میخوای بهم بگی چیشده؟ یا اینکه چه کمکی میتونم بکنم؟ خاطرتان باشد که پرسیدن به معنای دریافت پاسخ نیست و بسته به موضوع پیش آمده باید صبور باشید، پس خود را کنجکاو نشان دهید، اما شخص مقابل را برای جواب دادن تحت فشار قرار ندهید.
خودتان را مرکز توجه قرار ندهید:
درست است که شما نگران هستید، اما اجازه ندهید تا نگرانی شما به محور اصلی گفت و گو تبدیل شود. شما باید احساسات خود را کنترل کنید. یک جمله ی طلایی هست که می گوید میتوان نگرانی خود را نشان داد، بدون آنکه در مورد آن صحبت کرد. پس تلاش کنید تا در مکالمه ی دو نفره ای که دارید تمام تمرکز و توجه را به شخص مقابل دهید و اجازه بدهید تا بجای نگرانی شما، او و افکارش مرکز توجه باشند.
به احساسات فضا دهید:
قبل از شروع گفتگو، بدانید که ممکن است شرایط سختی پیش روی شما باشد و احساسات متناقضی برای شما و طرف مقابل پیش بیاید، پس تلاش کنید تا احساسات خود را مدیریت کنید و تا زمانی که از شما خواسته نشده است، مداخله نکنید. در عوض، باید فضایی را برای احساسات طرف مقابل در نظر بگیرید، به خصوص اگر موضوع پیچیده یا بزرگ باشد. به آنها بگویید: هر زمان که بخواهند شما در دسترس خواهید بود تا بشنوید، از انتظاراتی که میتوانند از شما داشته باشند، صحبت کنید و حمایتی که می توانید بدون چشم داشت، در اختیار آنها قرار دهید. برای مثال بگویید: برای من مهمه که بدونی هر موقع که بخوای میتونی روی من حساب کنی. آنها را مجبور به ابراز احساسات و فاش کردن اطلاعات نکنید و قبل از بیان هر جمله، از خود بپرسید من به خاطر اضطراب خودم این سوال را دارم؟ یا هدفم از این پرسش، حمایت و همراهی است؟
دست از متهم کردن بردارید:
هر فردی که در یک گفت و گو، متهم می شود، طبیعی است که حالت تدافعی به خود بگیرد. پس توجه به این نکته قابل توجه است که برای داشتن یک گفت و گوی التیام بخش باید دست از بیان فرضیات و اتهامات بردارید و به فکر مقصر نباشید، چرا که اینکار مقاومت شخص را چند برابر می کند. برای جلوگیری از اتهام زدن، لحن و زبان بدن خود را مثبت نگه دارید، صبور باشید و هیچ قضاوتی را مطرح نکنید. دست از متهم کردن و انتقاد پذیری بکشید و تلاش کنید تا فقط کنجکاو باقی بمانید. مکالمه را تبدیل به یک فضای امن کنید به جای اینکه تبدیل شود به دادگاهی که به دنبال متهم میگردد!
پیگیری کنید:
ممکن است مکالمه شما به طرز شگفت انگیزی خوب پیش برود، به طوری که فرد عزیز زندگی شما با شما صحبت کند و شما نیز کمک کنید تا موضوع پیش آمده تا حدودی حل شود. ممکن هم هست که نتیجه خنثی باشد و صرفا صحبت کرده باشید بدون اینکه تغییر خاصی ایجاد شود. خاطرتان باشد که اگر مکالمه به جایی نرسید به این معنی نیست که حتما مشکلی از سمت شما بوده است، شاید طرف مقابل آمادگی صحبت کردن در مورد آن موضوع خاص را نداشته است، پس اگاه باشید که مکالمه یک روند پویا است و برای اثربخشی نیاز به همراهی و آمادگی هر دوی شما دارد. فارغ از نتیجه ی مکالمه، پیگیری کردن را فراموش نکنید، اگر مکالمه به جای خوبی رسیده باشد و شما دیگر پیگیری نکنید ممکن است برای طرف مقابل سو تعبیر ایجاد شود و فکر کند که فقط میخواستید از او حرف بکشید و بعد از اینکه به جواب رسیده اید، او را کنار گذاشته اید و اگر هم مکالمه به جایی نرسیده باشد و شما دیگر پیگیری نکنید، ممکن است طرف مقابل فکر کند که شما آنقدر ها هم که نشان میدادید، به احساسات و هیجانات او اهمیت نمی دهید و با یک بار “نه” شنیدن، ناامید شده و او را رها کرده اید. پس پیگیری کردن را اصلا فراموش نکنید. خاطرتان باشد که مهم ترین بخش یک رابطه ی سالم، همدلی و همراهی است چرا که مشکلات فراموش شدنی هستند ولی افرادی که در این مشکلات کنار ما بوده اند یا نبوده اند، فراموش نشدنی می باشند.